What’s with a royal medal for departing ING-CEO Jan Hommen?

The first of this month Jan Hommen left his post at ING and was decorated ‘Commander in the Order of Orange-Nassau’ – if that is the correct translation of one of the highest Dutch royal honors.

How about that?

 Not a nice bank

Let’s first observe the biggest Dutch bank targets gullible clients among who – for may years – I count myself. ING manages more than 115 billion Euros in Dutch bank savings making it the largest household bank in the nation yet is also among the international banks offering the lowest interest rates.  Moreover, ING’s ethical considerations are not a priority to the bank. De Eerlijke Bankwijzer, a widely respected Dutch comparison website notes:

“The arms policy of ING is dubious (5 points out of 10). ING bars producers of controversial arms and companies which ignore arms-embargo’s too. This policy is limited solely to business finance however, so arms supplies of other companies to controversial regimes are not ruled out.”

One particular research project (praktijkonderzoek kernwapens, 2013) revealed ING manages stocks and bonds of 20 nuclear arms manufacturers to the amount of €658,2 million and extends credit through bank investments for an additional €318,3 million’; and this is ‘just’ about arms!  Opportunism rules financial institutions: ING scores a mere 3 out of 10 for its policies on ‘taxes and corruption’ and does just as poorly on ‘climate’.  To the outside world, ING regularly makes a show of concern on social justice and environmental matters and pays – mainly token – tribute to them such as seen in this clip from RTL.

 Small things

Nonetheless, it is the small things I find most telling.  Take, for example, the conversation my (then) 87-year old mother had with an ING-employee she had called because each month money was taken out of her account for a lottery even though she’s always been a staunch opponent of lotteries derisively referring to them as a stupidity tax. The ING-helpdesk man didn’t believe her, (even though shady practices of lotteries were all over the internet at that time) and had the audacity to say: ‘If you had won, you’d have been really happy, wouldn’t you?’ as if he were talking to a child.  Great consumer contact policy: defend the scammer and denigrate the old lady who calls to report a crime.

Of course, ING never took any responsibility for its role in the 2008 credit-crisis.  The bank had no qualms about receiving a ‘capital injection’ of 10 billion Euros financed with Dutch tax revenue and allowed the state to buy its tanked mortgages – which have since lost half their value – all the while enjoying additional guarantees, valued at over 32 billion Euros. And yet; ‘sorry’ was too hard a word.

Though the bank gained strength by virtue of a wave of privatization which swept away crucial public services such as the postal and railway systems, ING wouldn’t have flourished without the naiveté of the general public.

 Willingly led to the counter

It all started so well in 1881 when the state savings post-bank (Rijkspostspaarbank) was created in order to stimulate workers to save.  All benefits came to its clients, and, of course, to the state which was, at that time, all of us: fantastic! By 1919 this bank had morphed into the so called Postgiro which was way ahead of its time in automation and grew to have millions of clients.  Privatized in 1986 and renamed the Postbank, most people, including me, were willingly and quietly eased into this new private bank which suddenly had billions in savings to invest at the discretion of a private board of directors.  Money was rolling around in Uncle Scrooge McDuck-fashion and the newly appointed bankers were given an enormous play-pen.

Showing off with other people’s money

The newly privatized managers of the once sober public savings institution sponsored Formula-1 racing and snapped-up  foreign banks and insurance companies willy-nilly. The first years were a virtual shopping-spree with an 800 billion guilder tab – five times the entire state budget.  By some estimates 93 to 95% of the expenditures were financed with the private savings of Dutch citizens as collateral; it wasn’t even the banks money, but ours!  Differently put: ING’s equity stake represented merely 5 tot 8% of what they spent. What was their aim? Why all this international expansion?  Was it the huge salaries and bonuses? Was it to foot the bill for staying at the most expensive hotels and mingling with the world’s jet-set?  ING wanted to be big and international – growth! growth! growth! – so they took enormous risks, bought the wrong companies, gave easy credit to weak businesses and caused hundreds of millions of Euros to evaporate.

‘All the boys did it, Sir’

And yes, they bought a pile of mortgages without thinking or caring that one day people might be unable to repay their debts – and the rest is history.  Their defense? “All the boys did it sir, we only went along with them.” We’ve heard it before: as long as things go well one pays himself and his friends insane salaries and bonuses and when things go sour the buck is passed to the community; you and me. And yet: no regrets from the bankers; ‘we knew nothing about it’.

ING’s topman Michel Tilmant, Jan Hommens predecessor, had a yearly paycheck of €6 million and a severance package with a pension-payment worth another €3 million.  Make no mistake, this man absolutely refuses to be interviewed, while overseeing the construction of what looks like a French villa. (Watch Zembla, 2009.)

After the state had intervened to curb ING’s excesses in 2009 Hommen was brought on with an annual base salary of  €1,3 million though he subsequently went on to make an additional €50k per annum.  €5.200 per day may not be astronomical by American standards, but it still represents a 62 fold increase over the middling wage in Blaricum, the wealthiest town in the Netherlands.

Hommens merits

What would Hommens merits have been? Under his leadership, the €10 billion capital injection is mostly reimbursed to the state; that’s fine and it is extensively documented on one of ING’s websites, which, by the way, makes no mention of the devalued mortgages the state bought from the bank.  What could ING’s CEO have done over the past four years other than clean up the mess his megalomaniac predecessors had made?  So Hommen sold some dubious acquisitions. He also fired tens of thousands employees; though he was able to do that without insulting them as ING chairman of the board Nick Jue did when claimed he worked hard while “ladies on the work floor sat on their fat asses.” (NRC, 2013)

So, maybe Jan Hommen does deserve his royal medal but, to me at least, the evidence is pretty thin.  I can’t know much about all that went on but when I come across ING’s malpractices in Singapore, which happened under Hommen’s watch and will likely cost ING a whopping €700 million in fines, I worry about who picks up the tab. As taxpayers we’re powerless, but as ING clients we would do well to get the hell away from this bank and find any green, ethical and responsible bank instead.*)

*)  In the Dutch version of this post (Oct 1st), which is somewhat updated here, I suggested the bank I went to myself. Although I don’t really care which other ‘good’ bank one chooses, this led to some discussion.   

Objectiviteit bestaat wel

‘Objectiviteit bestaat niet’ is tegelijk een populair en een ergerlijk idee. Wat is er aan de hand?

Laten we het erover eens zijn dat het over gevoelens gaat en niet over wetenschap of welke andere vorm van helder denken dan ook. Het idee is vooral fijn als het om andermans objectiviteit gaat, want als we die erkennen, geven we een ander macht over onszelf. We willen niet dat anderen obstakels op ons pad leggen, laten we het daar op houden.

Aan de andere kant: als het om onze eigen waarheden gaat, willen we die erkend hebben. Mensen die dingen miskennen die voor mij waarheden als koeien zijn, maken me gek. Ja, de Nazi’s waren fout in de oorlog, leven na de dood is flauwekul, de enige reden dat mensen in God geloven is dat ze in hun jeugd met dat idee zijn geïndoctrineerd en omdat onze hersenen in de loop van de evolutie zo zijn gevormd dat ze tot religie geneigd zijn. Evolutie is een objectief feit en creationisme een leugen, Ella Fitzgerald was een groot zangeres. Dat zijn een paar dingen die ik als objectieve feiten beschouw en iedereen die daarover wil discussiëren maakt me gek.

Is objectiviteit dan net zoiets als seksuele trouw, iets waaraan anderen zich moeten houden maar heel anders ligt als we er zelf van afwijken?

Ik dacht het niet.

Niemand minder dan de grote socioloog Norbet Elias heeft grote helderheid gebracht door de kwestie in alledaags perspectief te plaatsen: ‘Als Peter iets zegt over Paul, gaat het altijd zowel over Paul als over hemzelf. De mate waarin hij iets over Paul zegt is de mate van objectiviteit van zijn uitspraak.’

Wie kan daar serieus iets tegen inbrengen? Ik zeker niet en ik daag iedereen uit die denkt dat wel te kunnen.

Waar brengt ons dat? Wordt objectiviteit op deze manier willekeurig?

Absoluut niet! Aánspraken op objectiviteit, ja die kunnen willekeurig zijn, maar niet het onderliggende concept. Anders gezegd: mensen kunnen wel denken dat ze objectief zijn, maar waar het om gaat is de mate waarin hun uitspraken sporen met de realiteit, of, in Elias-termen, ‘werkelijkheidsadequaat’ zijn. Het feit dat het vaak moeilijk is – zeker als het om emotioneel geladen kwesties gaat – om de werkelijkheid recht te doen, wil niet zeggen dat er geen echte werkelijkheid is.

Niemand minder dan de grote filosoof Ludwig Wittgenstein heeft ongeveer dit gezegd: ‘Als mijn kaars door het venster de nacht in schijnt, lost het licht geleidelijk op in de duisternis. Het feit dat niemand kan zeggen waar het licht ophoudt en de duisternis begint is geen reden om de begrippen licht en donker af te schaffen.’

Dus: objectiviteit bestaat, maar is alleen moeilijk te bereiken.

Objectivity does exist

‘Objectivity does not exist’ is both a popular and an awkward notion. What’s going on?

Let’s agree it’s about sentiment, not science or any other form of clear thinking. The notion has most appeal when we think about someone else’s objectivity. For when we recognize that, we supply someone else with power over ourselves.  We don’t want rocks on our path, let’s put it that way.

On the other hand: when our own truths are concerned we want them to be recognized. People who deny things which are extremely self-evident to me, drive me nuts. Yes the Nazi’s were the bad guys in WWII, life after death is obvious BS, the only reason people believe in God is they were indoctrinated by that idea as children and because our brains were shaped through evolution in a way which make them susceptible to religion. Evolution is an objective fact, creationism is a lie, Ella Fitzgerald was a great singer. Those are some of the things I consider objective truths and anyone who argues them drives me nuts.

So is objectivity something like sexual faithfulness, something others should respect but is quite something else when we ourselves are the unfaithful ones?

I believe not.

None less than the great sociologist Norbert Elias has it right when he puts the matter of objectivity in a day-to-day perspective, this way: ‘When Peter says something about Paul, he always says something both about himself and about Paul. The degree in which his statement is about Paul is the degree of objectivity of his statement.’

Who can seriously disagree with this idea? I certainly can’t and I challenge anyone who thinks he can.

Where does that leave us? Does this idea make objectivity into something arbitrary? Absolutely not! Claims to objectivity yes, they can be arbitrary, but the underlying concept is not. In other words people may think to be objective, but the proof of the pudding is the degree to which their statement is consonant with reality, or, in Elias’ terms is ‘reality adequate’. The fact that it’s often very difficult – especially with emotion laden issues – to stick as close to reality as possible doesn’t mean reality isn’t out there.

None less than the great philosopher Ludwig Wittgenstein has said something to this effect: ‘When at night my candle shines out of my window, the light dissolves into darkness. The fact that no one can say where the light stops and the darkness begins is no reason to abolish those concepts.

So: objectivity does exist, it’s just very hard to come by.

Boeken voor een onbewoond eiland

Voor een enigszins uit het oog verloren vriendin had ik desgevraagd ooit op een bierviltje geschreven welke boeken ze absoluut moest lezen. Dat was zij weer verloren en vandaag zag ik een mail van haar van een paar maanden geleden waarin ze vroeg dat nog eens te doen omdat ze naar Afrika ging. Dit is het (licht bewerkte) antwoord voor een bierviltje of vijftien.

Tja, mooie boeken… Je bent vast al weer terug uit Afrika waar je niet heen kunt als je geen boek van Ryszard Kapucinsci bij je hebt – hoewel je naar fictie vroeg – ‘Ebbenhout’, ‘De voetbaloorlog’ of ‘The Emperor’ over Haile Selassie (schitterend, ofschoon ik pas hoorde dat het meer fictie was dan hij voorwendde…)

Ik vond “The Corrections” van Jonathan Franzen indrukwekkend, omdat je allemaal levens ziet passeren en een mooie dwarsdoorsnede krijgt van het burgerlijke Amerika. (Prachtige beschrijving van een carrière-vernietigende affaire met een studente.) Hij heeft dat nog een keer dunnetjes overgedaan met een even dikke pil: ‘Freedom’ dat ik iets minder vind.
Bijna alles van Tom Wolfe vind ik de moeite waard, vooral ‘The electric cool-aid acid test’ omdat hij daarin laat zien dat de hippie-beweging – en zeg ook maar meteen ‘de jaren zestig’ – op één punt in tijd en ruimte begonnen is, net als je weleens de oorsprong van een grote rivier kan bezoeken (hier begint de Rhône of de Donau), terwijl dat altijd een beetje arbitrair blijft, hoewel, bij Wolfe toch weer minder. Zelfs zijn mindere boeken vind ik onderhoudend en inzichtgevend, zoals ‘A Man in Full’ en het fluffige ‘I am Charlotte Simmons’ over het Amerikaanse universiteitsleven; de klassenmaatschappij ontmaskerd, dat dan weer wel. Ik moet nog wekelijks denken aan het al heel oude ‘Radical Chic & Mau-Mauing the Flak Catchers’, twee verhalen in een band. ‘The Bonfire of the Vanities’ is het meest toegankelijk, denk ik. En, o ja, ‘The right stuff’ over astronauten (en de ontwikkeling van de luchtvaart ook wel) daaraan denk ik ook ongeveer eens per week.
Ik heb ooit bijna alles van Nabokov gelezen, een must voor wie een groot schrijver in actie wil zien, met observaties die je zelf misschien ook wel eens doet maar niet als zodanig herkent en zeker niet als zodanig kan formuleren. ‘Lolita’ is het meest toegankelijk, denk ik. ‘Pnin’ vind ik ook prachtig, ‘Speak memory speak’ is in dat genre een klasse apart. Ik heb een groot dik boek dat ‘Lectures on Literature’ heet, samengesteld door studenten, maar meer een ‘writers-‘ dan een lezers-boek.
Daarin staat o.a. een prachtige analyse van ‘Die Verwandlung’ (De Metamorfose) van Kafka van wie je ongezien alles kunt en misschien wel moet lezen. (Er staat trouwens ook een uitgebreide behandeling in van Jane Austens ‘Mansfield Park’ waarvan ik moet bekennen het nooit te hebben gelezen.)
Onder de klassieken mag je ‘Tender is the Night’ van Scott Fitzgerald niet missen; ‘The Great Gatsby’ vind ik iets minder maar nog steeds op zeer eenzame hoogte staan.
Allemaal Amerikaans, kennelijk het eerste dat bij me opkomt. Ook ooit bijna alles gelezen van William Golding, omdat ‘Lord of the Flies’ zo’n fantastisch boek is, maar geen van de andere zijn me in die mate bijgebleven.
Andere Engelsman is Ian McEwan. Het eerste wat ik van hem las was ‘De laatste dag van de zomer’ en ik geloof dat ik dat nog steeds het mooist vind. Zijn korte verhalen zijn misschien nog wel beter dan zijn romans, lees bv ‘Solid Geometry’ in de bundel ‘In between the sheets’. De paar andere die ik heb gelezen (Cement Garden, The imitation Game, Het kind in de tijd, en zelfs ‘Atonement’) vond ik allemaal minder, maar wel stuk voor stuk met plezier uitgelezen wat ik lang niet altijd doe. ‘Saturday’ heb ik nog niet gelezen, maar daar verwacht ik wel wat van. ‘Enduring Love’ heeft een heel mooi en onvergetelijk begin en is verder ook wel aardig, maar je merkt dat hij schrijver is en daarom een boek moet schrijven waar je de constructie soms doorheen ziet schemeren.
Italianen: absoluut Italo Svevo, zowel ‘Nieuwe bekentenissen van Zeno’ als ‘Senilitá’ (‘As a man grows older’). Primo Levi is een must, op 1: ‘Dit is een mens’ (over zijn kampervaringen), op 2 ‘Het periodiek systeem’.

In het Duitse taalgebied gaan veel van mijn punten naar Max Frisch: Gantenbein, erg vermakelijk, zijn meesterwerk ‘Stiller’ natuurlijk sterk aan te raden en zijn dagboeken zijn een voortdurende bron van vreugde en introspectie. Heinrich Böll, tja, ‘Meningen van een clown’, te gek. ‘Biljarten om half tien’ sprak mij als adolescent erg aan.
Fransen niet genoeg gelezen, maar qua onbewoonde eiland-bagage zeker en vast Proust, die een heel aparte leeservaring oproept, een soort concentratie en opening der zintuigen en introspectie waar niets en niemand tegenop kan – althans zover mijn zeer beperkte leeservaring reikt. Van Flaubert heb ik het niet zo heel erg op het altijd nog onvolprezen ‘Madame Bovary’. Ik vond ‘Education sentimentale’ (Leerschool der liefde) althans destijds aansprekender.
Ah, nu we het toch over onbewoonde eilanden hebben: een iets minder bekende Fransman is Michel Tournier: ‘Vrijdag of het andere eiland’, bedoel ik – die heb ik ook een poos fascinerend gevonden.
Ik moet ophouden en de Aziaten laten zitten evenals de Latijns-Amerikanen waar nog wel Marquez genoemd MOET worden: ‘100 jaar eenzaamheid’ is wel een van de ongeveer tien boeken waarvan ik zeg ‘als je er maar één mag meenemen, dan dat’. En ook de Russen schieten er bij in (als je Nabokov even niet meerekent). Over Nederlandse boeken moet ik echt nadenken (geen goed teken), behalve over ‘Kees de Jongen’ dat wat mij betreft een (het?) hoogtepunt van de Nederlandse literatuur is.
Eigenlijk is het voorgaande, van de associaties aan elkaar hangend, nogal stemmingsgebonden. In een andere stemming is driekwart weer anders en als ik met de amusante, bizarre Japanner Murakami was begonnen ook.

Een volgende keer hetzelfde in een andere stemming met andere titels…

Welke politieke partij maakt zich druk om de test- en lijstjesterreur?

Cito-toets voor kleuters???!!!

De test- en lijstjesterreur levert geen enkele bijdrage aan de kwaliteit van het onderwijs. Integendeel:  scholen worden ‘afgerekend’ op cijfers die weinig tot niets met die onderwijskwaliteit te maken hebben. Zie onder meer hier.

Ja echt: ook kleuters worden nu aan Cito-toetsen onderworpen, zie Brandpunt van 29 september jl.
Mensen op de werkvloer worden er wanhopig van, andere deskundigen leggen uit wat er niet aan deugt.
Als er politieke partijen zijn die daar ook verontrust over zijn, merken we daar niets van. Te druk zeker met onderhandelen over een stem in het regeringsbeleid. Daarom heb ik voor zo’n verontruste partij alvast wat voorwerk gedaan, dat scheelt hopelijk wat tijd:

Vragen aan staatssecretaris Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Sander Dekker

Door: …… , van:

1.
Heeft de  Staatssecretaris kennis genomen van de Brandpuntuitzending van 29 september jl. getiteld ‘De terreur van de kleutertoets’?

2.
Heeft de Staatssecretaris kennisgenomen van de daarin geuite opvatting van een groot aantal praktijkmensen en twee hoogleraren dat de Cito-toets bij kleuters geen zin heeft en zelfs schadelijk kan zijn?

3.
Kan de Staatssecretaris aangeven wat de wetenschappelijke grondslag is van het toetsen van deze leeftijdsgroep en welke wetenschappers deze hebben aangedragen?

4.
Kan de Staatssecretaris de Kamer inzicht verschaffen in de afwegingen tussen wetenschappelijke pro’s en contra’s die tot invoering van de Cito-toets voor kleuters heeft geleid?

5.
Kan de Staatssecretaris de Kamer geruststellen wat betreft de bewering van een deskundige in genoemde tv-uitzending dat commerciële belangen van de Stichting Cito Instituut voor Toetsontwikkeling bij het besluit tot invoering van deze toets de doorslag hebben gegeven?

Wat te denken van de koninklijke onderscheiding voor Jan Hommen?

Jan Hommen vertrekt vandaag bij ING en werd vorige week Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau.

Wat daarvan te vinden?

Klotebank

Laten we eerst vaststellen dat de grootste bank van Nederland een klotebank is. En dan heb ik het niet over dat afzichtelijke oranje, maar over het profiteren van naieve en gemakzuchtige klanten. ING beheert het meeste spaargeld (115 miljard), maar betaalt de laagste rentes. Kijk maar op vergelijkingssite Independer waar ING altijd achteraan komt met zijn hypotheek- spaar- en  alle andere rentes. Van ethisch besef hebben ze bij ING nooit gehoord. Groen beleggen, wapenindustrie mijden: echt niet, behalve af en toe voor de Bühne, zie hier.

Medeverantwoordelijkheid nemen voor de hypotheekcrisis, natuurlijk niet

En kleine dingetjes die ik veelzeggend vind. Zoals het gesprek van mijn toen 87-jarige moeder met een ING-medewerker. Zij belde omdat ze een periodieke afschrijving kreeg voor een of andere loterij. Mijn moeder doet uit principe niet mee aan loterijen. In de woorden van Dan Gilbert in deze TED-talk, vindt ze dat Stupidity Tax.

De meneer van ING geloofde mijn moeder niet en zei ook nog: ‘Als u wat had gewonnen, was u wat blij geweest,’ zoals je tegen een 5-jarige praat. Fijne reflex: de oplichters, die dan al lang en breed op het internet ontmaskerd zijn, beschermen tegen opgelichte oude dames die dat komen melden.

Zich met belastinggeld laten steunen, ja dat natuurlijk wel: kapitaalinjectie (mooi woord, ik zie die injectienaald duidelijk voor me): 10 miljard! De staat die hypotheken opkoopt – die inmiddels meer dan gehalveerd zijn in waarde – en garanties verleent ter waarde van bij elkaar 32 miljard, ook dat laten ze zich bij ING lekker aanleunen. Maar ‘sorry’ zeggen? Mooi niet.

De bank heeft trouwens z’n hele bestaan aan naiviteit en gemakzucht van het grote publiek te danken en natuurlijk aan die vermaledijde privatisering die ook de PTT, de NS, de gezondheidszorg en de energiemarkt in de ellende heeft gestort. (Over de sociale zekerheid een andere keer; gruwelijk.)

Gewillig naar de nieuwe bank geleid

Het begon zo mooi in 1881 met de Rijkspostspaarbank, teneinde de arbeiders en de middenklasse tot sparen aan te zetten. Een fijn staatsbedrijf: alle baten kwamen bij de klanten terecht of bij de staat – prachtig dus. Later werd dat de Postgiro, waar dus miljoenen Nederlanders bij waren aangesloten. Geprivatiseerd in 1986. En helaas lieten de meeste mensen – ik ook, net als mijn partner die toen bij de gemeentegiro zat – zich een paar jaar later  gewillig en geruisloos naar die nieuwe bank leiden die daarmee over vele miljarden aan spaargeld beschikte: het geld klotste Dagobert Duck-achtig tegen de plinten. Handenwrijvend gingen de nieuwe baasjes daar heel stoer mee spelen.

 Stoer doen met andermans geld

De Formule-1 sponsoren, links en rechts allerlei buitenlandse banken en verzekeraars kopen. De eerste zeven jaar heerste er ‘koopziekte’: er werd 800 miljard aan uitgegeven – vijf keer het hele Nederlandse overheidsbudget. Voor 93 tot 95% was dat helemaal hun  geld niet, maar vooral dat van mij en van u – voor zover klant en dus goedgelovig en naïef. Anders gezegd: het eigen vermogen van ING bedroeg slechts 5 tot 8%. Wat wilde men met al die expansie bereiken, behalve als topman in de duurste hotels logeren en met de jetset van de wereld om gaan? Groot en internationaal worden: groei-groei-groei. ‘De enige visie was provisie’, zeggen ING-medewerkers zelf. (Zembla, 2009) Veel teveel risico genomen, verkeerde bedrijven gekocht, zwakke bedrijven geld geleend waarmee honderden miljoenen in rook op gingen.

‘Alle jongens deden het, meester’

En, o ja, heel veel hypotheken gekocht en er even niet aan gedacht dat er weleens een tijd kon komen dat mensen die niet meer konden betalen. En daar begon, zoals we weten, in 2008 de crisis mee. Het verweer? ‘Alle jongens deden het meester, we deden alleen maar mee met hun.’ Het bekende verhaal: zolang het goed gaat jezelf krankzinnige salarissen en bonussen betalen, gaat het fout, dan draait de gemeenschap – u en ik – ervoor op. Maar: no regret, wij wisten van niets.

Topman Tilmant, de voorganger van Jan Hommen, kreeg een jaarsalaris € 6 miljoen en een vertrekpremie met pensioenvoorziening voor samen 3 miljoen. Nee de man wil zich absoluut niet laten interviewen. (Nogmaals Zembla). Zelf begon Hommen in 2009, toen de staat al had ingesprongen, met een startbonus van €1,3 miljoen en verdiende hij om precies te zijn € 1.350.000 per jaar, wat neerkomt op € 5.400 per dag. Nou ja, valt mee, want minder dan 19 eurocent per seconde. Hij verdient er nog aan als hij even vrij neemt om een gevonden euro op te rapen en in z’n zak te steken. Zolang hij dat tenminste in minder dan 5 seconden doet. Dat lukt Bill Gates nooit, die heeft in de tijd dat je dit stukje leest al tegen de $ 100.000 verdiend: zie hier, echt grappig!

Hommens verdiensten?

Wat zouden Hommens verdiensten zijn in de andere zin van het woord? Onder zijn bewind is de kapitaalinjectie van 10 miljard grotendeels terugbetaald met een rente van 12,5%. Dat is mooi. Dat valt precies te lezen op de website van ING, waar met geen woord wordt gerept van de door de staat aangekochte hypotheken die vorig jaar nog maar de helft waard waren van de aankoopprijs. Maar dat terzijde. Wat heeft hij eigenlijk meer gedaan dan terugdraaien wat zijn megalomane voorgangers hadden misdaan? Een aantal onverantwoorde aankopen weer verkocht, tienduizenden werknemers ontslagen, zonder de slachtoffers daarvan ook nog te beledigen, zoals Nick Jue, directievoorzitter van ING wel had gedaan, zie ‘dikke kont’, met zijn zelfingenomen kop erbij.

Dus misschien heeft Jan Hommen gewoon die onderscheiding wel verdiend. Maar ik weet er het fijne niet van. Wel weet ik dat ING drie maanden geleden onder zijn eindverantwoordelijkheid nog flink wat gesjoemeld heeft in Singapore wat ING weleens € 700 miljoen zou kunnen gaan kosten. Drie keer raden wie daarvoor opdraait. Als belastingbetaler staan we machteloos, maar als klant van de ING kunnen we als de sodemieter naar de Triodosbank overstappen. Doe het meteen, zo gebeurd.

Honden en kinderen

Toen ik nog geen kinderen had, vond ik dat ik van hun overlast verschoond moest blijven. Gejengel, gevaarlijk oversteken, onwelriekende geuren: ik vond dat ouders de plicht hadden te vermijden dat ik iets van hun kinderen merkte. Zuchtend en steunend tolereerde ik noodgedwongen baby’s wier ouders het in hun hersens hadden gehaald ze mee te nemen in mijn vliegtuig. Ik betaalde per slot al mee aan hun school, veilige oversteekplaatsen, crèches en de kinderbijslag. Dat vond ik al voordat ik belasting betaalde en dát vond ik weer een detail, want het ging om het principe.

Toen ik eenmaal kinderen had, vond ik – van de ene dag op de andere – ongeveer het tegenovergestelde. Samen zijn wij immers de mensheid en die kan alleen overleven als kinderen de kans krijgen zich te ontwikkelen tot creatieve en verantwoordelijke wezens die hun bijdrage leveren aan een betere wereld. En met ‘beter’ bedoel ik minder slecht en met ‘minder slecht’ bedoel ik een wereld die niet door ons wordt vernietigd, om maar wat te noemen. Een waarin mensen niet in slavernij leven, worden gemarteld, van honger omkomen, om maar eens wat anders te noemen. Enfin, vul zelf maar in: kinderen die, eenmaal volwassen, het meeste goed maken dat volwassenen tot nu toe hebben verpest. Het voortbrengen van zulke kinderen vereist inzet van iedereen, want is in het belang van iedereen. Dus had ik nul tolerantie jegens iedereen die de opvatting had die ik zelf had voordat ik kinderen had. Wanneer ik met mijn baby en kleuter in het vliegtuig zat – ik noem maar wat – dan excuseerde ik me niet voor de overlast: ja, kinderen huilen weleens als ze luchtdruk pijn doet aan hun oren – jammer dan. Fact of life.

Iets dergelijks maak ik mee sinds ik een hond heb. Vanochtend werd een mevrouw op de fiets in het Vondelpark heel boos op een hond die rechtdoor liep en haar hinderde bij het afslaan naar een uitgang. Ik riep: ‘Weet u dat de dame die het Vondelpark aan de stad heeft geschonken heeft bepaald dat honden er altijd vrij in mogen rondlopen?’ En toen ze waarschijnlijk al buiten gehoorsafstand was, nog luider: ‘Zonder honden hádden we helemaal geen Vondelpark, trut!’ Dat laatste ging wat ver, maar 1: m’n sigaretten waren op en daar wordt ik prikkelbaar van. En 2: de geadresseerde hoorde het niet, maar een paar dames met honden wel, en die waren er blij mee. Later bedacht ik dat ik ook had kunnen zeggen: ‘Als je zo snel mogelijk van A naar B wilt, moet je niet door het Vondelpark fietsen.’ En/of: ‘Jij kan overal fietsen, maar wij kunnen bijna nergens onze hond laten rennen.’

Maar, is die houding wel te rechtvaardigen? Heb ik daar wel argumenten voor? Wel wis en waarachtig: kijk maar eens naar deze paar minuten BBC/Panorama: zonder honden was de mensheid hoogstwaarschijnlijk blijven steken bij jagen en verzamelen en was de menselijke beschaving niet mogelijk geweest. Maar nu niet meer, zou je kunnen tegenwerpen. Oké, maar dat is wel erg ondankbaar, toch?